Ankara'ya Öyle Yakışırdı ki Kar

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar..  Asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar...  Kimse keman çalmaz belki ama  Çok keman çalınsın balolarında  Diye yapılmış  Gri sisli binalar...  Alnının ortasında  Ciddi bir devlet asabiyeti.  Çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar,  Bu zulüm bu sevda bitmezmiş sevmek  Bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş!  (biz bir şeyi delicesine severiz ama tanrım neyi?)  Kahve önü çatlak mozaik  Bel kemiğine tehdit  Kürsüler üstünde  Çok sigara içen  Öğrenciler  Bir daha asla yaşayamayacağı  Aşkları teğet geçerken  Hep onu sevmeyenleri severek  Hep onu sevenin gözlerinden  Kalabalıklara kaçarak  Karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara,  Yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını  Bir izmirli güzele dayatmak varken  (hep kardeş olacak değiliz ya,  Yaşasın halkların sevgililiği!)  Soyut bir sevdaya  Beşik kertilmiş olan  Dağda çoban,  Şehirde şark çıbanı sayılan,  Fırat'ın büyük elleri  Ararat'ın kız yelleri  Cilo'nun derin nefesleri  Hülasa kente hukuk mukuk okumaya Mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş  Anadolu çocukları, ankara' ya öyle yakışırdı ki kar  Asfaltlar ışıldar,  Buz tutardı resmi yalanlar  (belki balkona kar seyretmeye çıkar diye  Sevdiğimiz kızlar) Çok dibimiz donmuştur ve çoğu zaman  Bu kar mevzuu  Kızlara yeterince ilginç gelmemiştir  Hiçbir şey kapalı bir dükkan kadar  Hüzünlü gelmez insana  Ankara'da,  Yoksa bugün bir hayat  Yaşanmayacak mı duygusu çöker bütün bozkıra.  Kimse keman çalmaz belki  Belki bu film hiçbir zaman  O kadar fiyakalı olmayacak ama  Hiçbir lahmacunda  O okul yolundaki üçüncü sınıf lokantadakinin  Tadını vermeyecek bir daha  Çok daha iyilerini yedim sonra  Bizzat urfa'da hatta  Ama hiçbirinde  O kadar aç oturmadım sofraya  Ankara'ya  Öyle yakışırdı ki kar  Çok yabancı bir soluk duyulur bazı  Bilinmez bir dilin ıslığından  Anla ki sıkıldı bizim konsolosluktaki konuklar  Öyle deme ankara'yı sevmeyene bir zulümdür  Bu kadar insanın neden ankara'yı sevdiğini anlamadan Ankara'da yaşamak  Yollarına hep sevdiğimiz insanların  Adlarını vermediler ama biz her duvara  Bilvesile onların adını yazarak yaşadık  Kül ve betondan mürekkep  Yaşadıkça yaşanılası gelen  O tuhaf bozkır kokusunda.  Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar.  Asfaltlar ışıldar...  Bir günden bir sürü gün yapan  Mesai saatlerinde hiçbir şey yapan  Hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan  Rakıyı bol sulu içen  Dokunmasın için değil Çabuk bitmesin diye devletimin tekel rakısı,  Hep kağıtlara bakarak,  Hep kağıtlardan bakarak  Hem neşet ertaş' ı hem bülent ersoy' u  Aynı anda sevmeyi başararak,  Karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı  Çok beğenmeyerek ama  Yine de bu tasarrufunu takdir ederek  Boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken  Hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi  Yürüyen...  Memurlar.......  Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar..  Asfaltlar ışıldar,  Buz tutardı resmi yalanlar...  Biz, şimdi kapalı bir kuruyemişçi  Dükkanının -ki bütün plan kar altında  Tuzsuz ay çekirdeği çitleyip  Yanı sıra bafra içmektir-  Kötü ışıklandırılmış vitrininden  Umutsuzca içeri bakan,  Kimliği gereğinden fazla sorgulanmış,  Merhabadan çok çıkar ulan kimliğini denmiş,  -yani sistem kendi verdiği kimliği  Zırt pırt geri istemektedir-  Doğduğu yer yüzünden  Doğuştan kavgacı zannedilen ama  Pek çoğu kavgadan nefret eden  Kavgacı esmer cesur korkak  Çoğu kürt çoğu türk çocuklardık...  Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar....  Ha sonra belki ahmed arif�in aklına  Hiçbir şairin aklına gelmeyecek  -çünkü hiçkimse bir daha ankara' yı  O'nun kadar sevemeyecek -bir şiir islenir:  Kar altındadır varoşlar  Hasretim, nazlıdır ankara.....  Ustam yine sen bilirsin ama  Hangi aralıkta bir şair ölmüşse  İşte o, en netameli aydır bence.  Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar...  Asfaltlar ışıldar...  Yalanlar...  Şimdi ve sonra ne zaman ankara'ya kar yağsa  Elim gönlüm, çocukluğum buz tutar.

Yılmaz Erdoğan